Aradığımız taksiyi adresle yormamak için bekleme noktasına gittik.
Bir misafir sofrasında ikinci tabağı isteyemedik aç kaldık.
Bir akraba evinde buzdolabını açma iznimiz yokmuş gibi sabahlara kadar bir yaz gecesi sussuz kaldık.
Yaptığımız işleri bağırmadık bilmiyor sanıldık.
İğneden korksak dahi aşılara yalnız gittik acısı beyaz beyaz yansıdı yüzümüze ve soğuk terler döküldü sırtımızdan.
Bir taşınma günü eşyamızı merdiven basamaklarında dinlene dinlene taşıdık.
İnandık..Acıtan şakaların gerçekten şaka olduğuna..
İyilerin kazanacağına.. mavi gözler dünyayı mavi görür..peki kara gözler neden daha değersizdir inandık buna..
Daha çok sevmenin daha çok sevgiye.. daha çok vefanın daha çok vefayı getireceğine inandık..
Sandık ki çağırdığımız taksiyi adresle yormadan kolay noktaya yürüyüp taksiye kolaylık sağlarsak iyi oluruz..
Sevginin.. sadakatin sevgi ve sadakat getireceğine inandık..
Kara gözlerin kara saçların değersiz olduğuna inandık..
Kimliksiz bir çocuk kağıt toplarken ve bir bayram arifesinde bayramlıklar kapış kapış giderken bir ilçe çarşısında bir çocuk işçi patronunun ona verdiği pantolonun keyfiyle bir bisiklet tarafından çarpılırken çağırılan o taksi gidilen o hastene ve o çocuk keşke yaralansaydım boşuna geldi o taksi..işte buna ınandık bir taksi ücretinin savaştan kaçmış bir çocuk işçiden daha değerli olduğuna gözü ve saçı kara olan o çocuk değersiz..
İnandık.. yemek seçmezsek aç kalmayacağımıza..
Konuşursak duyulacağımıza susarsak anlaşılacağımıza..
İnandık..
Ama beyaz orkidemiz bu mevsim de açacaktı geçen mevsim de ..ancak çöpe attılar iki mevsim de açma ihtimalini..her mevsimde isterse soldururlar bizi soldurdular her ihtimalimizi.
O yaralı çocuk işçi, o çöpleri karıştıran kimliksiz çocuk, ben ve beyaz orkide şimdi o çöpün kenarında yormayacağımız her şeyi bekliyoruz ve inanmıyoruz artık..