Ölmenin insana bir alternatif sonması.
Sabah uyandığımda 18 yaşıma girmeden önce biriyle olan konuşma aklına geldi. Her gece yatmadan önce dua eder, hayal kurardı. Çocukken, ergenken ve çok gençken.
O 18 yaşına basmadan önceki günlerde biri ile arasında geçen bir konuşmada o biri ona artık hayal kurmadığını söylemişti. Artık hayal kurmayınca mı insan yaşlanırdı bilmiyordu. Bazen öylesine kırıldı ki, öylesine incitilirdi ki, bedeni, ruhu.
Yine de içinde yaşamaya dair olan o, o bilinmez. Geleceği düşünmeye dair olan o, adı her neyse .Umut ! Her gece yatmadan önce. Yaşanılan acıların, küçücük bir çocukken, kafasını yastığa koyarken söz verdi kendine. Dua edeceğim ben dedi, inandığım her şeye dua edeceğim ve hayal kuracağım.Gelecek güzel günlere, yetişkin olduğu, güçlü durduğu, mutlu hissettiği, güzelliklere ,aşklara, o güzel günlerin hayaline. Bazen hayal kurmayı bırakıyor insan. 18. yaş gününü dört gözle beklemişti.
Bilmiyordu, hep İntihar etmenin Mutsuzluktan kaynaklı hissizlikten kaynaklı ya da ne bilinmez kötülükten kaynaklı bir şey olduğunu düşünürdü İnsan ,İnsan kötü olaylar yaşarsa intihar eder bilinmez ,insan hep mutsuzsa intihar eder Ama Bazı zamanlar aklında intihar düşünceleri. Gününü bile ertelemiyordu o zamanlarda uyanıyor, yıkanıyor ,saçlarıyla uğraşıyordu en güzel halini alsın diye giyiniyordu. Aynadan bakıyordu kendine düzgün mü üstündekiler. Yürüyordu, işe gidiyor, insanlara gülümsüyordu yolda ,koridorlarda adına bilmediği insanları selamlıyordu.Kahve sohbetleri, işler güçler..Sonra intihar etmeyi düşünüyordu intihar ederse kimlere mektup yazmalıyım diye düşünüyorudu.İnsanlar neden bileklerini kesince küvette intihar eder, çok fazla kan sıçramasın diyeymiş.En kesin ölümün insanın bileklerini enine değil boyuna kesmesiymiş o zaman dikilemiyormuş hiç bir şekilde.Sonra düşünüyordu küçücük dairesinde küveti yoktu ortalık çok batacaktı kiracıydı nasıl yapmalıydı, özel eşyalarını kız kardeşine verisinler diye ayıpları en çok kız kardeşler örter diye.Sonra diyordu sonra sevdikleri çok mu üzülür aklında o intihar düşüncesi herkese mektup bırakmam diyordu ona neydi kimseyi de suçlamayacaktı bir kaç kişi vardı aklında mektup yazacak.Çok batacak ev kan revan olacak.Fazla dramatik olsun diye beyazlar mı giymeli , jilet de var evde.Kim bulacaktı bedenini ilk kimseyi de üzmemek gerek.Sonra diyecekler ki hayat doluydu yaşıyordu işinde gücünde, kahve içerdik beraber , her şey yolunda gibiydi kim bilir ne oldu böyle .Ama bazen umut kırılır, hayal kurulamaz geceleri, dua edilemez zamanlarca.Niçin dedi bir insan “bir şey” olma umudunu kaybetmemeli.
Karanlık ama o kadar karanlık olmayan pancurları yarıya çekili , (panjur kelimesi çok kendini beğenmiş bir söylem diye düşündü )uzun pencereden ışık girerken çok karanlıkta uyuyamaz karanlıktan korktuğunu düşündü. Şuan ki bu huzur ölmek bu loş odada sessizlikte oturmak gibi bir şeyse ölmek güzel ölmek huzurlu..