İnsan sınırları olan bir varlık duyuları sınırlı , düşünceleri sınırlı duyguları ve de içinde bulunduğu sınırlı beden itibariyle hayatı sınırlı.Dolup taşmışçasına nefret edebilir insan kızabilir ama kendine kadar sınırı var nefretinin.Kızabilir alev alabilir kızgınlıkla yakabilir pek çok şey ve kimseyi ama ateş olan kendisidir ve de sınırıdır gene kendi kendinin.Sever sevilir en ilahi duygulara kadar en sevilemeyecekleri sevecek kadar ve yahut yaratıcıdan bir lütufmuş gibi ve de doğumla , canla, kanla işleyebilir bir sevmeyi sevebilir çeşit ama en nihayet sınırları vardır sevmelerin kendine kadar güzelliğe kadar evladına kadar ölüme kadar .Sevmelerinin de sınırı vardır işte insanin kanla canla anca o kadar sever insan kendince anladığınca düşündüğünce.Insan sınırlı inanışları olan insan sınırsız yaratışlara inanır gördüğü kadar anladığı kadar sinirli bedenin de sınırlı aklı kadar işine yaradığı kadar kendince kendine kadar.Ve de insan tükenebilen insan sınırlı sevgisiyle sevdikçe kendine donen kendinde tükete sevgisini en çok kendi icin seven insan tükenir.Ve de insan tüketilebilir kendide sınırlı olan nefreti de çünkü sınırlı bir affı da vardır insanin affeder nefretlerini sınırlı ruhunda taşıyacak yeri olmayan insan gene kendine kadar saklar kızacaklarını kendine kızar tükenen her nefretin sonunda kendine nefreti affettiği her nefreti icin kendine kadar affı olmayan insan.Ve de insan tüketir bedenini de yaşadıkça ölümüne kadar kendine ölümüne kadar ve de insan sınırlı her şeyiyle kendine döndüğünde her şeylerini herkesle tüketip kendine kadar vardığında ancak bir hissilik halidir kalan insana ve de insan artık kendine vardırdığı her tükenmişlik sınırı ile yalnızca karanlık bir noktadır ve sadece bir hissizlik halidir.
Bir Hissizlik Hali
